افت کتاب‌خوانی در نوجوانان: چرا باید نگران باشیم؟

زمان مطالعه: ۴ دقیقه

کتاب‌ها دارند خاک می‌خورند

بیشتر ما نسبت به یک دهه پیش زمان بسیار بیشتری را با رسانه‌های دیجیتال می‌گذرانیم. اما نوجوانان امروز در حالی بزرگ شده‌اند که گوشی هوشمند همیشه در جیبشان بوده است. در مقایسه با نوجوانان چند دهه پیش، شیوه تعامل آن‌ها با رسانه‌های سنتی مانند کتاب و فیلم اساساً متفاوت است.
من و همکارانم نظرسنجی‌های ملی و نماینده‌ی بیش از یک میلیون نوجوان آمریکایی را که از سال ۱۹۷۶ جمع‌آوری شده‌اند تحلیل کردیم و به تغییری تقریباً زلزله‌وار در نحوه‌ی گذراندن اوقات فراغت نوجوانان رسیدیم.
کتاب‌ها هر روز بیشتر خاک می‌خورند.

همه‌چیز دور صفحه‌نمایش می‌چرخد

تا سال ۲۰۱۶، دانش‌آموز متوسط پایه‌ی دوازدهم می‌گفت روزانه شش ساعت از اوقات فراغتش را صرف پیامک‌دادن، شبکه‌های اجتماعی و اینترنت می‌کند. و این فقط سه فعالیت است؛ اگر سایر فعالیت‌های رسانه‌ی دیجیتال هم به حساب می‌آمد، این رقم قطعاً بالاتر می‌رفت.
نوجوانان همیشه این‌قدر وقت صرف رسانه‌ی دیجیتال نمی‌کردند. زمان آنلاین بودن از سال ۲۰۰۶ دو برابر شده و شبکه‌های اجتماعی از یک فعالیت گاه‌به‌گاه به یک عادت روزانه تبدیل شده است. تا سال ۲۰۱۶، تقریباً ۹ نفر از هر ۱۰ دختر پایه‌ی دوازدهم می‌گفتند هر روز به شبکه‌های اجتماعی سر می‌زنند.
در همین حال، زمان بازی ویدیویی به‌طور متوسط از کمتر از یک ساعت در روز به یک ساعت و نیم رسید. از هر ۱۰ دانش‌آموز پایه‌ی هشتم در سال ۲۰۱۶، یک نفر ۴۰ ساعت یا بیشتر در هفته بازی می‌کرد، یعنی به اندازه‌ی یک شغل تمام‌وقت.
با توجه به اینکه ساعات روز محدود است، آیا چیزی باید کنار گذاشته شود؟
شاید نه. بسیاری از پژوهشگران تأکید کرده‌اند که زمان آنلاین جای زمان استفاده از رسانه‌های سنتی را نمی‌گیرد. آن‌ها اشاره می‌کنند که برخی افراد صرفاً علاقه‌ی بیشتری به رسانه و سرگرمی دارند، بنابراین افزایش یک نوع رسانه لزوماً به معنای کاهش نوع دیگر نیست.
اما این موضوع چیز زیادی درباره‌ی آنچه برای کل یک گروه سنی رخ می‌دهد، وقتی زمان رسانه‌ی دیجیتال بیشتر و بیشتر می‌شود، به ما نمی‌گوید. این همان چیزی است که نظرسنجی‌های بزرگ در طول سال‌های متمادی می‌توانند نشان دهند.

فیلم و کتاب به حاشیه می‌روند

زمانی ۷۰ درصد دانش‌آموزان پایه‌های هشتم و دهم ماهی یک بار یا بیشتر به سینما می‌رفتند، اما اکنون فقط حدود نیمی از آن‌ها چنین می‌کنند. سینمارفتن از اواخر دهه‌ی ۱۹۷۰ تا اواسط دهه‌ی ۲۰۰۰ به یک اندازه محبوب بود، که این نشان می‌دهد که فروشگاه‌های کرایه‌ی ویدیو و دستگاه‌های پخش ویدیوکاست، سینمارفتن را از بین نبردند را از بین نبردند.
اما پس از سال ۲۰۰۷ ـ یعنی زمانی که نتفلیکس سرویس پخش آنلاین ویدیو را معرفی کرد ـ جذابیت سینما شروع به کم‌شدن کرد. تماشای فیلم بیش‌ازپیش به تجربه‌ای انفرادی تبدیل شد. این با یک الگوی کلی‌تر هم‌خوان است: در تحلیلی دیگر دریافتیم که نوجوانان امروز به‌مراتب کمتر از نسل‌های پیشین با دوستانشان بیرون می‌روند.
اما روندهای مربوط به سینمارفتن در مقایسه با بزرگ‌ترین تغییری که پیدا کردیم ناچیز است: کاهش عظیم مطالعه. در سال ۱۹۸۰، ۶۰ درصد دانش‌آموزان پایه‌ی دوازدهم می‌گفتند هر روز کتاب، روزنامه یا مجله‌ای می‌خوانند که جزو تکالیف مدرسه نیست.
تا سال ۲۰۱۶ فقط ۱۶ درصد چنین می‌کردند ـ افتی بسیار بزرگ، حتی با اینکه کتاب، روزنامه یا مجله می‌توانست روی یک دستگاه دیجیتال خوانده شود (سؤال نظرسنجی قالب آن را مشخص نمی‌کند).
تعداد دانش‌آموزان پایه‌ی دوازدهم که می‌گفتند در یک سال گذشته هیچ کتابی برای لذت نخوانده‌اند تقریباً سه برابر شد و تا سال ۲۰۱۶ به یک نفر از هر سه نفر رسید. برای نسل z ـ یعنی نسل متولد پس از ۱۹۹۵ که تمام دوران نوجوانی‌اش را با گوشی هوشمند گذرانده ـ کتاب، روزنامه و مجله حضور کم‌رنگ‌تر و کم‌رنگ‌تری در زندگی روزمره دارند.
البته نوجوانان هنوز می‌خوانند. اما متن‌های کوتاه و زیرنویس‌های اینستاگرام می‌خوانند، نه مقاله‌های بلندی که مضامین عمیق را بررسی می‌کنند و به تفکر انتقادی و تأمل نیاز دارند.
این برای گذارشان به دانشگاه هم نوید خوبی نیست. تصور کنید از خواندن زیرنویس‌های دو جمله‌ای به خواندن حتی پنج صفحه از یک کتاب درسی ۸۰۰ صفحه‌ای در یک نشست برسید. خواندن و درک کتاب‌ها و فصل‌های بلندتر نیاز به تمرین دارد، و نوجوانان این تمرین را نمی‌کنند.
چند سال پیش مطالعه‌ای از مرکز تحقیقات پیو منتشر شد که می‌گفت جوانان در واقع بیشتر از افراد مسن‌تر کتاب می‌خوانند. اما آن مطالعه کتاب‌های درسی را هم در نظر گرفته بود و سن را کنترل نکرده بود. وقتی مطالعه‌ی لذت‌بخش را در طول زمان بررسی می‌کنیم، نسل z به‌طور محسوسی کمتر از نسل‌های قبل می‌خواند.

راه پیش رو

پس آیا باید گوشی‌های هوشمند را از دست نسل z بگیریم و به جایش کتاب کاغذی بدهیم؟
احتمالاً نه: گوشی هوشمند ابزار اصلی ارتباط اجتماعی نوجوانان است.
با این حال، این بدان معنا نیست که باید دائماً با آن‌ها سروکار داشته باشند. داده‌هایی که زمان بیش‌ازحد رسانه‌ی دیجیتال را به مشکلات سلامت روان مرتبط می‌دانند، سقف دو ساعت در روز از اوقات فراغت را برای صفحه‌نمایش پیشنهاد می‌کنند؛ محدودیتی که امکان انجام فعالیت‌های دیگر را هم فراهم می‌کند ـ مثل رفتن به سینما با دوستان یا مطالعه.
از میان روندهایی که یافتیم، افت چشمگیر مطالعه احتمالاً بیشترین اثر منفی را خواهد داشت. خواندن کتاب‌ها و مقاله‌های بلندتر یکی از بهترین راه‌ها برای یادگرفتن تفکر انتقادی، درک مسائل پیچیده و تشخیص واقعیت از دروغ است. این برای رأی‌دهنده‌ای آگاه، شهروندی فعال، دانشجویی موفق و کارمندی کارآمد بودن حیاتی است.

لینک اصل مقاله: https://theconversation.com/why-it-matters-that-teens-are-reading-less-99281